Vallend en drijvend

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Terminal Velocity door Matthew Day Jackson, 2008

 

 

 

 

 

 

 

Dodelijke snelheid

 

Op 1 mei 1947 stapte Evelyn McHale (1923-1947) uit het leven door van de 86ste verdieping van de Empire State builiding in New York te springen. Ze had pas met haar verloofde Barry diens verjaardag gevierd, Barry: “When I kissed her goodbye, she was happy and as normal as any girl about to be married”, het stel zou in juni trouwen.

 

Na een val van 320 m kwam Evelyn op het dak van een Cadillac terecht. Het dak deukte in waardoor haar lichaam uitwendig wonderbaarlijk intact bleef. Een student fotografie die toevallig ter plaatse was, vereeuwigde vier minuten later de situatie. Toen even later het lichaam verplaatst werd ‘viel het uit elkaar’ volgens de verslagen.

 

Haar jas had ze netjes opgevouwen achtergelaten op de 86ste verdieping, een witte sjaal dwarrelde zelfstandig naar beneden en ze verloor kennelijk ook haar schoenen tijdens de val.

 

De beroemde foto van Robert Wiles:

 

 

 

 

 

 

Het beeld is een negatief van de werkelijke gebeurtenis: het enige materiële dat dit hoopje mens rest, zijn juist de schoenen; verder is alle kleding en ook het vlees op de botten verdwenen, de armen inclusief handschoentjes zijn eveneens weg.

 

 

 

Citaten uit een interview met de kunstenaar in 2009:

 

Vallend en drijvend

 

Matthew Day Jackson: De twee hier getoonde werken, ‘Terminal Velocity’ en ‘In search of the miraculous’address the act of falling or being buoyant [..]. It’s not really the polarities that I’m thinking about, but rather the space in-between. Tension is the thing that keeps everything together, like a protagonist and an antagonist in a narrative. I guess it’s like an orbit, where there is a balance of forces in play. Apart but connected.

 

So, [..] the pieces have to do with atmosphere. I don’t just mean oxygen and such, but everything—the culture that we create that also informs who we are. You’re constantly in culture, it’s constantly telling you who you are, and you’re constantly coming back at it. Producing things that inform culture, like writing, dance, or artwork, is equivalent to terminal velocity. It’s like reaching a point where you can’t fall any faster because the force of gravity is fighting the pressure and the material of the atmosphere.”

 

 

 

 

 

                                                                                                     In search of the miraculous, 2009

 

 

Buckminster Fuller-constructie

 

Voor de borstkas van de figuur en het onderstel van de reddingsboot gebruikte Jackson een zogenaamde Buckminster Fuller-constructie, een ranke constructie waarbij de driehoek het uitgangspunt is. Jackson bewondert de architect, schrijver, ontwerper en uitvinder:

 

“Buckminster Fuller used to describe a principle of using the full potential of material, thinking, and form together. That idea of mashing history, form, art history, and personal concerns together—not simplifying it, but rather letting it be multifaceted and even confused and pulling itself apart—I love that. That’s what I’m after.”

 

 

Zoektocht naar het wonderbaarlijke

 

Het beeld ‘In search of the miraculous’ is een bronzen afgietsel van het reddingsvlot van de Mercury ruimte-missies (1958-1963). De titel verwijst ook naar de missie van de Nederlandse kunstenaar Bas Jan Ader in 1975. Hij vertrok in een notendopje, een vier meter lang zeilbootje genaamd ‘Ocean wave’, met de bedoeling de Atlantische Oceaan over te steken. Er werd niets meer van hem vernomen, tien maanden later werd het lege schuitje voor de kust van Ierland aangetroffen.

 

 

 

 

 

 

 


 

Matthew Day Jackson (VS, 1974)

 

“I examine human predicaments (netelige situaties)”

 

Wikipedia

 

Over zijn werken zei Jackson: “each fulfills a certain facet of the greater concern, which is the relationship between my internal and external worlds. As I walk, read, talk to people, listen to music, watch television, movies, YouTube, I see, hear, feel, smell, and taste things that are a mirror of myself. At the same time, I am concerned with objects outside of myself in the greater pantheon of information that makes up the society in which I live.”

 

“Even in your most ordinary moments, your body is sensing everything around it. Why shouldn’t art-making be like that, but in reverse? It should be like wringing yourself out. Art, for me, is just a way to learn more completely and cohesively about the person I am and the person I’m becoming. As I’m making things, I’m learning new things about myself. Hopefully, that learning can be an element of another person’s learning about [himself or herself]. Maybe just one person outside of myself would be fine.”

 

 

 

 

                                                                                          beide beelden zijn bruiklenen uit de collectie Bert Kreuk

                                       Naschrift: september 2015 is het werk Terminal Velocity geschonken aan het museum

 

 

 


 

Museum Beelden aan Zee, Scheveningen Den Haag

 

Foto’s:  maart 2015

 

 

Startpagina Buitenbeeldinbeeld

 

 

Startpagina Museum Beelden aan Zee