Monument

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En iedereen hield de adem in tijdens die fractie van eeuwen door Catinka Kersten, 2014

 

 

 

Dijkbewaking

 

Een stapeling van vijf opgekrulde lichamen in de vorm van zandzakken, een muur vormend tegen de boze buitenwereld. De ronde vormen geven aan dat het vrouwen zijn die niet versagen en bescherming bieden.

 

Massagraf

 

Het werk is ook anders te zien: een massagraf met gezwollen lichamen, de ingerolde houding is een afspiegeling van het lijden. In beton vormt de stapeling lichamen dan een monument voor slachtoffers van rampen: tsunami’s, massamoorden, schipbreuken, oorlogen, vulkaanuitbarstingen, vliegtuigbeschietingen, epidemieën, hongersnoden ..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Esteban

 

De titel van het werk, ‘En iedereen hield de adem in tijdens die fractie van eeuwen’, komt uit een verhaal van Gabriel García Márquez. Daarin wordt een dood lichaam langzamerhand als levend gezien en krijgt zelfs een naam: Esteban.

 

Kersten: “Dat verhaal las ik terwijl ik aan het beeld werkte. Het speelt aan een woestijnige, stenen kust in de buurt van Lima, waar een drenkeling aanspoelt. De vrouwen van het dorp gaan hem klaarmaken voor de uitvaart. Tijdens het afleggen raken ze onder de indruk van zijn persoon. Ze vinden hem verschrikkelijk mooi, hoewel hij niet echt mooi is, eerder indrukwekkend.

 

Ze gaan hem allerlei eigenschappen toedichten, wat leidt tot zelfreflectie. Ze willen dat hij deel van hen is, een familielid, en ze gaan denken: wij zijn niet goed genoeg voor hem. Daaruit komt de wens voort beter te worden, en dáár is het mij om te doen. Aan het eind gooien ze hem van de klif weer in zee, want de grond is er te hard om mensen te begraven, maar zonder een steen aan de voeten, zoals ze bij andere doden doen. De vraag is: blijft na zo’n ervaring het besef dat je jezelf wilt beteren? Word je wakker of blijf je slapen? Dat is ook de oorsprong van religie denk ik. Mensen realiseren zich wel dat ze verantwoordelijkheid hebben, maar ze negeren die en wentelen hem af. Vroeger op een God, nu op... onverschilligheid, denk ik wel eens.”

 

 

 

 

 

 

Richting in de ruimte

 

De sculptuur is gemaakt van beton. De kunstenares naaide mallen met haar eigen lichaam als model. Ze vulde ze met betonspecie en liet het geheel uitharden in kisten, vandaar de hoekige houding van de figuren.

 

Kersten: “De meeste beeldhouwers zoeken hun voorbeeld eerder in de discuswerper dan in een hunebed, en dit van mij is een hunebed! Onze docent aan de academie Geer Steyn riep altijd door het lokaal: “Het gaat om de ríchting in de rúimte!” Bij mij is die richting naar beneden. Mijn eerdere gipsen wilden al naar beneden, maar als ze gewoon liggen is het saai. Manipulatie, dat is waar je kunstenaar voor bent.”

 

 

 


 

Catinka Kersten (1988)

 

Citaat van haar website www.catinkakersten.com:

 

“Mijn manier van werken zag ik ooit indirect uitgelegd door de schrijver Johan Daisne. Hij vertelde in 1958 wat voor hem de kern van de literaire stroming magische realisme was. Sinds ik dat artikel heb gelezen voel ik mij heimelijk een magisch realist, want ik herkende mijn streven in zijn beschrijving:

 

"Het ligt in de uitkiezende en afwikkende weergave van datgene wat een mens vormt: lichaam, hart, rede en de intuïtie der bovenzinnelijkheid, zonder mirakels of microscoop, want daarmee bedrijven we godsdienst of wetenschap."

 

Kunst is geen religie, kunst is geen wetenschap. Kunst is communicatie.”

 

 

 

 

 

 

 


 

Museum Beelden aan Zee, Scheveningen Den Haag

 

Foto’s: april 2015

 

 

Startpagina Buitenbeeldinbeeld

 

 

Startpagina Museum Beelden aan Zee