Gehurkt meisje

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gehurkt meisje door Jan Meefout, 1972-74

 

 

Rond en mollig

 

Meefout was bij uitstek een beeldhouwer van de sensuele vrouwenfiguren. Kenmerkend voor het werk van Meefout zijn de ronde, mollige vormen van de vaak enigszins gedrongen lichamen. Door de zware afgeronde volumes neigen zijn beelden soms naar abstractie. Meefout legde ooit uit hoe zijn werk verliep: ‘Beginnend met bijvoorbeeld een zuivere driehoek, kom ik uiteindelijk tot stomweg een poppetje, een blommetje een vogel, een mooi wijf’.

 

 

 

 

Horen, zien en zwijgen

 

Het zusje van het beeld staat in Amsterdam ZO: ‘Sluimerende figuur’ uit 1976. Het lijkt of de twee deel uitmaken van een drietal ‘horen, zien en zwijgen’.

 

In dat geval staat Horen in Beelden aan Zee, Zien ligt in Amsterdam ZO en Zwijgen in Utrecht bij ziekenhuis Overvecht (Foto: Utrechts archief):

 

 

    

 

 

 

Ruw blok

 

Meefout werkte nooit met modellen of voorstudies, hij liet zich inspireren door het ruwe blok steen. Zijn werk doet soms denken aan het werk van Hildo Krop, met wie Meefout zich artistiek verwant voelde. Mede dankzij Krop kreeg Meefout in de jaren vijftig enkele opdrachten in Amsterdam. Verder ontving hij meerdere keren het verzoek zijn vrije werk op monumentale schaal uit te voeren.

 

 

 

 

 

Lida Scholten vertelt in 2015 over bezoek aan het atelier van de stuurse Meefout:

 

“Hij [Meefout] nam ons mee naar boven, en hij zei helemaal niks. Wij gingen rondkijken en er was een beeldje .. toen zei ik tegen Theo: ‘dat is nou precies hoe onze Thea altijd zit’. Het was dus zó’n beeldje [Scholten geeft met haar handen ongeveer 30 cm aan]. En toen zei mijn man tegen die beeldhouwer ‘Dit beeldje vinden wij wel mooi, maar zou u dat ook in het groot kunnen maken?’ Dat kon wel. Toen hebben wij steeds die beeldhouwer bezocht om te kijken hoever hij was. Toen begon hij ons een beetje aardig te vinden, hij zei: ‘Dat gebeurt me eigenlijk nooit. Je krijgt een bestelling van een gemeente of van een bedrijf en dan komen ze nooit kijken. Ja, ik vind u aardige mensen!’  Zo ontstond toch een beetje een band met hem, dat is zo bijzonder.”

 

 

 


 

Jan Meefout (1915-1993)

 

Wikipedia

 

Het werk van Meefout bestaat voornamelijk uit in steen gehakte figuratieve sculpturen en reliëfs.

 

Aanvankelijk werd Jan Meefout opgeleid tot meubelmaker, maar hij kwam er, volgens zijn vriend en collega Arie Teeuwisse, meer en meer toe kleine houten beelden te maken. Hij werd hiertoe aangemoedigd door de beeldhouwers Frits van Hall en Jan Havermans. Nadat hij het Instituut voor Kunstnijverheid bezocht, zette hij zijn studie voort bij professor Jan Bronner aan de Rijksacademie. Zijn doel was de beeldhouwkunst 'zo zuiver mogelijk te beoefenen'.

 

 

 

 

                                                      Jan Meefout door Auke Hettema (1927-2004), 1989

 

 

Jan Meefout overleden

 

De Amsterdamse beeldhouwer Jan Meefout (77) is vrijdag overleden. Hij is gisteren in stilte gecremeerd. J. P. W. Meefout heeft een aantal grote beelden en gevelstenen voor Amsterdam gemaakt, zoals de Liggende Vrouw in Buitenveldert, De Omhelzing op het Waterlandplein in Noord, Olifant, de bronzen fontein in de Sloterplas en twee beeldengroepen op de brug over de Burgemeester Cramergracht in Nieuw-West. Tevens staan er beelden van zijn hand in steden als Utrecht, Roosendaal, Edam en Hilversum.

 

Meefouts lievelingsmaterialen waren steen en hout, zijn favoriete onderwerp de vrouw. Hij noemde het zijn 'landschappen', herinnert Teeuwisse zich. "Soms waren het kleine kenau's, dan weer bevallige Venussen of Gratieën, zee- of schikgodinnen, lieve moedertjes of mollige meisjes. En Irmgard, zijn vrouw, stond in al die beelden centraal."

 

(citaat uit het Parool 22 april 1993)

 

 

 


 

Museum Beelden aan Zee, Scheveningen Den Haag

 

Foto’s:  maart 2012

 

 

Startpagina Buitenbeeldinbeeld

 

 

Startpagina Museum Beelden aan Zee