Vruchtbaarheid

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Battery door Johan Tahon, 2002

 

 

Engelen

 

In een interview in 2008 merkt een verslaggever op dat de beelden van Tahon altijd geslachtsloos zijn. “Het zijn geen mannen, geen vrouwen; zijn het engelen?” vraagt hij aan de kunstenaar. Tahon: “Het zijn natuurlijk engelen, ik durfde dat eigenlijk niet te zeggen.”

 

Elders zegt Tahon: “Ik wil een hand aanreiken, mijn figuren zelf willen dat ook, vandaar dat de hoofden figuratief blijven, zij willen vertrouwde vorm blijven om de mensen binnen te kunnen trekken in het verhaal. Ik ga ervan uit dat mijn beelden als ontvangers de richting tonen waar zich iets zou kunnen bevinden. Heel af en toe heb ik het gevoel dat het concentraat, het ultieme gevoel, pas vorm krijgt in de figuur van Christus. Soms lukt het ook, en is het ontroerend mooi. Dan kijk ik naar mijn beelden en denk ik: komaan zeg, ik ben mijn hele leven met niet anders bezig dan proberen Christus te maken. Via die metafoor doe ik een soort oerzoektocht.

 

 

 

 

 

 

Geboorte

 

Mystiek en religie spelen een belangrijke rol in het werk van Tahon. Hij raakte ook gefascineerd door het principe van de geboorte omdat zijn moeder, verpleegster op een kraamafdeling, destijds thuis over haar werk vertelde. Mystiek en geboorte lijken in dit beeld samen te komen. De figuur staat op een voorwerp dat in het  hindoeďsme een linga voorstelt, een fallusvorm die de god Shiva symboliseert; het staat voor vruchtbaarheid. De figuur heeft twee zware geheven armen waartussen het hoofd tevoorschijn komt. Beschouw die ledematen niet als armen maar als benen en het beeld toont een geboorte. 

 

 

 

 

        

 

 

 

 


 

Johan Tahon (België,1965)

 

Tahon: “Als je een kunstenaar benadert vanuit de psychobiografie, dan weet je wat een kunstenaar doet en waarom hij dat doet. Vanuit zijn eigen psyche heeft hij de nood om die of die daad te stellen.”

 

“En elke stap die ik zet, of die nu negatief of positief is, verwerk ik in sculpturen. Dat is al sinds mijn vijftiende een reflex, uit zelfbescherming. Mijn psychologische toestand en mijn werk zijn altijd heel erg verweven: ik adem mijn werk als het ware uit – ik moet er geen enkele inspanning voor doen. Laten we eens heel naďef naar zo’n sculptuur kijken: een driedimensionaal, figuratief object dan in de ruimte staat. Dat object lijkt, naar mijn aanvoelen, een beetje op wat ik ben, of anders: het zou een mens kúnnen zijn. Ik maak wezens die mijn vrienden kunnen zijn, ook al leven ze niet echt en stralen ze dan ook geen dreiging uit. In mijn dagelijks leven hebben ze bijna rituele betekenis voor mij, zoals totems en maskers bij primitieve stammen.”

 

www.johantahon.be/jt/nl/                                  Wikipedia

 

 

 

 

 

 


 

Museum Beelden aan Zee, Scheveningen Den Haag

 

Foto’s:  april en september 2015

 

 

Startpagina Buitenbeeldinbeeld

 

 

Startpagina Museum Beelden aan Zee