Beeld Hal Werk

 

 

 

 

 

 

 

 

De Nederlandse beeldhouwkunst ..

 

Drie kunstenaars en een kunsthistoricus brachten in een leegstaande fabriekshal, de Kromhouthal op het voormalige Storkterrein in Amsterdam-Noord, een kleine zestig kunstwerken bijeen en benoemden hun keuze provocatief: ‘Dit is nu de Nederlandse beeldhouwkunst’.

 

De organisatoren schrijven op de bijbehorende website:

“Deze kunst heeft maar één ding dat het geheel aan elkaar verbindt. Het bezet haar plaats en gebruikt haar materiaal in het ruimtelijke. Het is beeldhouwkunst. Tegenwoordig wordt er nog maar spaarzaam gehouwen en wordt hiernaast verzameld, gegoten, gelast, geplakt, gesmolten, getie-wrapt, gesneden, genaaid, geknipt, gesleuteld, geschilderd, gekrabd, gegroeid, gespannen, weggehaald, toegevoegd en gebouwd. Dat gebeurt al velen jaren. Kunstenaars zijn niet gebonden aan een medium, een materiaal of een manier, wat deze werken echter nog wel verbindt is de plaats die zij innemen.”

 

Tien werken van de tentoonstelling dateren uit de vorige eeuw, 49 werken uit de huidige eeuw. Daarvan is de helft gemaakt in 2010, acht kunstenaars hebben voor deze gelegenheid financiële ondersteuning gekregen van het Fonds BKVB om een nieuw werk te creëren: Yasser Ballemans, Maze de Boer, Floris Bovee, Zoro Feigl, Maartje Folkeringa, Esther de Graaf, Paul Segers en Bas Oudt. De laatste heeft de tentoonstelling ontworpen en ingericht.

 

 

Beeldhouwkunst of installatiekunst?

 

Een belangrijk deel van de kunstwerken is aan te merken als een installatie, het is ter plekke opgebouwd uit meestal verschillende elementen en zal weer gedemonteerd, afgebroken worden, de onderdelen kunnen hergebruikt worden of in een nieuwe opbouw herschikt. Onder de getoonde werken bevindt zich ook een kleed; door dit tapijt aan te duiden als beeldhouwwerk wordt de definitie van deze categorie beeldende kunst wel heel erg opgerekt.

 

Er is beeldhouwkunst, installatiekunst en een overgangsgebied. Het lijkt erop dat de tentoon-stellingmakers een discussie over het begrip beeldhouwkunst wilden uitlokken, maar geen van de media heeft de handschoen opgepakt. Hetzelfde issue speelt bij de penningkunst, het hete hangijzer van de laatste jaren: valt een categorie hedendaagse ‘penningen’ nog te benoemen als penning of is het kleinplastiek? Kwestie van definities.

 

 

Definities (citaten van Wikipedia)

 

In het algemeen verstaat men onder beeldhouwkunst ruimtelijke kunstwerken zoals portretten, bustes, standbeelden, beeldengroepen en torso's. Beeldhouwwerken worden bijvoorbeeld door een beeldhouwer gemaakt van materialen als brons, ijzer, beton, klei, was, gips, of door een steen-beeldhouwer uit natuursteensoorten als marmer, graniet en zandsteen.

 

Een installatie is een ruimtelijk kunstwerk bestaande uit heterogene elementen, door een beeldend kunstenaar opgebouwd, uitgestald of opgehangen op een speciaal daarvoor uitgekozen locatie. Een installatie kan gezien worden als een tijdelijk environment. Installaties komen veelal voor in de conceptuele kunst.

 

NB: De Turner Prize, de meest prestigieuze Britse prijs voor hedendaagse beeldende kunst, is in 2010 gewonnen door de maker van ‘geluidssculpturen’. De kunstenares zong met ongeoefende stem in drie versies een lied uit de zestiende eeuw en bracht het ten gehore onder bruggen. De jury schrijft over de notie van zingen als een fysieke en gebeeldhouwde ervaring.

 

 

Oeuvreprijs

 

Onder de deelnemers bevinden zich vier kunstenaars die de Wilhelminaring, een oeuvreprijs voor Nederlandse beeldhouwers, hebben ontvangen. De prijs wordt sinds 1998 om de twee jaar uitgereikt door de gemeente Apeldoorn. In 1998 kende de jury de ring toe aan Joop Beljon, daarna aan Joep van Lieshout (2000), Jan van Munster (2002), Carel Visser (2004), Maria Roosen (2006) en John Körmeling (2009).

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

Citaten uit de media

 

 

“Wij hebben absoluut geen boodschap”

 

De kunstenaars Sohrab Bayat, Ad de Jong, Wouter Klein Velderman en Manuel Klappe zijn de initiatiefnemers van het grootschalige project met de no nonsense titel Beeld Hal Werk, dat sinds afgelopen vrijdag is geopend in een oude Fabriekshal in Amsterdam-Noord. Als uitgangspunt voor deze show geldt primair een passie voor beeldhouwkunst. De vier mannen zagen in de prachtige hal van De Overkant de kans schoon om een kunstenaarsbijeenkomst te organiseren, waarbij zowel nieuwe beeldhouwkunst als werk van gevestigde kunstenaars bij elkaar gebracht kon worden.

 

‘Dit is nu de Nederlandse beeldhouwkunst’, staat uitdagend in het persbericht geschreven. Toch lijken de tentoonstellingsmakers geen overzicht te willen geven van de huidige stand van zaken. Sohrab Bayat vertelt: 'Wij nemen het heft in eigen handen. Ons uitgangspunt voor deze show is wat wij als kunstenaars goed vinden en wat wij graag willen zien. Het zijn onze subjectieve keuzes, maar dat heeft geen verdediging nodig. Ik hoef mij niet in te dekken met allerlei theorieën. Ik weet als kunstenaar wat ik goede kunst vind.'

 

Het werk van de oudere generatie kunstenaars biedt een interessante context voor het werk van de jongere generatie. Het werk van een nog onbekende kunstenaar staat hier oog in oog met bijvoorbeeld een beeld van Carel Visser. Sommige werken worden door de volle opstelling enigszins ondergesneeuwd in het totaalbeeld, maar toch is het verfrissend om een puur mediumgebonden tentoonstelling te zien. Als toeschouwer ben je vrij om verbanden te leggen en je positie te bepalen. Dat is precies wat de tentoonstellingsmakers voor ogen hadden: 'Wij hebben absoluut geen boodschap', aldus Sohrab Bayat, die ons hiermee toch een duidelijke boodschap meegeeft.

 

www.metropolism.com/reviews

 

 


 

Diversiteit

 

Initiatiefnemer en kunsthistoricus Manuel Klappe: “Wat al deze kunstwerken verbindt, is het feit dat ze ruimte innemen. Wij wilden goede werken samenbrengen. Geen routes, geen verzameling van een kunstenaar, maar diversiteit in een ruimte.” De expositie toont veel grote werken. Klappe: “Beelden die groter zijn dan jezelf kun je niet in één keer doorhebben; je moet er omheen kunnen lopen en het effect van ruimte ervaren.”

 

“De tentoonstelling is ontstaan uit het verlangen alles bij elkaar te zien,” zegt initiator Ad de Jong. In de tentoonstelling is geen hiërarchie – grote en minder grote namen staan allemaal bij elkaar. “Er is geen concept, behalve dat we wilden laten zien wat er nu speelt in de Nederlandse beeldhouwkunst. De bezoeker moet zelf maar kijken wat hij daarmee doet.”

 

Het Parool, augustus en 8 september 2010

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

YES, lets do it!

 

Sohrab Bayat:

We started one year ago with the question what do we, as sculptors/artists, want to see?

As you might know the Stedelijk Museum Amsterdam, the museum for contemporary art, has been closed for years now. There are rarely big shows being held with works of contemporary (young) artists and we thought that the artists themselves should pick up the glove. We found a suitable space at the river ‘t IJ, less than 2 km away from Central Station and started to call all the artist we would like to see in one show. Everyone we called was very supportive towards our idea and they all said YES, lets do it!

A year later, on 3 September 2010, we are opening the most exiting exhibition Amsterdam/the Netherlands has seen since decades!

The outcome of our efforts is a fantastic list of participants (from world famous to promising and everything in between), showing their work next to one another. The condensity in which the works are exposed, will create a jungle of 3-d violence that you can enter and to explore when you visit the show.

 

www.kindregards.nl

 

 


 

Kunst wortelt in traditie

 

In Amsterdam-Noord is tijdelijk een indrukwekkende beeldententoonstelling neergestreken. De initiatiefnemers - twee jonge beeldhouwers, een jonge kunsthistoricus en een oudere beeldhouwer - hebben een bonte reeks ruimtelijke beelden samengebracht. Daarbij hebben de makers geen maatschappelijke pretentie, ze volgen slechts hun eigen belangstelling. Groot sterk en stoer staan de beelden bovenop elkaar in de gigantische lege hal. Doordat de beelden zo dicht bij elkaar staan, en zich niet onmiddellijk tonen, valt de bezoeker van de ene verbazing in de andere. Daarbij wakkert het ontbreken van een thematisch en sturend thema de gretigheid van het kijken aan. Onbekommerd staan de stromingen en invalshoeken naast elkaar, losjes gerangschikt op kleur of vorm.

 

Niet alleen doet de tentoonstelling recht aan de diversiteit van de Nederlandse beeldhouwkunst, maar ook ontstaan er tal van dwarsverbanden. Dan blijkt hoezeer het bronzen Rendez-vous voor tafel en stoel van Wessel Couzijn in zijn organische wellustige vormen verwant is met de enorme papieren beesten van Maartje Korstanje of hoezeer het met veel geratel wapperende doek van Zoro Feigl voortborduurt op de rond tafels gedrapeerde wapperende lakens van Marius Boezem. Voortdurend wakkeren de nieuwe werken de oude werken tot leven en andersom. Op aanstekelijke wijze laat de expositie zien dat kunst niet in een vacuüm ontstaat, maar wortelt in traditie.

 

De Volkskrant, 15 september 2010

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Expositie Beeld Hal Werk

 

Amsterdam-Noord, september-oktober 2010

 

 

 

 

Startpagina Buitenbeeldinbeeld

 

 

Startpagina Beeld Hal Werk