De Zwemmers

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De zwemmers door Frederico Carasso, 1951

 

Uit de catalogus: Het gewild primitieve karakter van sommige van Carasso’s beelden, zoals bijvoorbeeld ‘De zwemmers’, wijst op de invloed van de Italiaanse modernist Arturo Martini.

 

 

Zwembad

 

Carasso is mogelijk geïnspireerd geraakt tot dit beeld door de plaquette die hij eerder maakte voor een zwembad. Wethouder De Miranda had er lang voor geijverd dat in Amsterdam-Zuid een zwembad zou komen (“Wil je bajen, wil je zwemmen, moet je De Miranda stemmen”). Dat resulteerde in de bouw van het Amstelparkbad dat in 1932 opende. De Miranda werd in de oorlog vermoord. Ter herinnering aan hem kreeg het zwembad in 1946 de naam De Mirandabad. Twee jaar later, in 1948 onthulde zijn zoon een herdenkingsplaquette op de gevel waarop de wethouder geëerd werd als “strijder voor het volkswelzijn”. Carasso was de maker.

 

 

 


 

Frederico Carasso (1899-1969)

 

Carasso ontvluchtte in 1922 zijn vaderland Italië voor het fascisme van Mussolini en vestigde zich in 1934 in Amsterdam. Na de oorlog werd Carasso bekend als maker van het Koopvaardijmonument in Rotterdam en als hoogleraar aan de Jan van Eyck Academie in Maastricht. Hij speelde een belangrijke rol bij de introductie van de internationale, moderne beeldhouwkunst in Nederland.

 

 

 

 

 

 

Nagedachtenis

 

door Piet Esser

 

Eigenlijk is zijn hele beeldhouwersleven een grote improvisatie geweest op het thema “de menselijke figuur”, de mens stond centraal in zijn leven. Als wezen om te beminnen, als tegenstander om mee te argumenteren, als vorm om mee te spelen en te improviseren. En dan wel voornamelijk de vrouwelijke verschijningsvorm.

 

Zijn vroege beelden, nijgende, schrijdende, hurkende en zittende vrouwen, verkeren als in een dagdroom. Ze zijn nobel en mild en nergens klein. Je voelt dat voor Carasso de begrippen “chaleureux” en “genereux” woorden die hij zo graag bezigde, levende inhoud hadden. Deze vroege vrouwenbeelden in steen en brons zijn vol van ongecompliceerde kracht en sensualiteit, waarbij het compositorische spel van beweging en tegenbeweging volgens muzikale golvende lijnen verloopt.

Zijn latere beelden ontwikkelden zich tot steeds “vrijer improvisaties”. Al zijn de vormen nog wel ontleend aan het menselijk lichaam, de werkelijkheid werd hoe langer hoe meer “weg geabstraheerd”, totdat in de beelden van de laatste jaren zijn vrouwen absoluut vrije plastische composities werden. De door hem zo beminde werkelijkheid van borst, buik en dij, naar eigen hand gezet, “des formes pures”. Vormen, nu niet meer als vroeger mediterraan en harmonieus, maar agressief en soms getourmenteerd de ruimte instotend.

 

Maar wat een kostelijke objecten werden de besten onder deze beelden, om in de handen te nemen en koesterend rond te draaien, De ontwikkeling van zijn arcadische vrouwen die slechts hun eigen lijfelijkheid tot uitdrukking brachten tot zijn laatste “vrouwdingen”, waarbij de vorm doel in zichzelf was, verliep logisch en onherroepelijk want Carasso was een bijzonder gaaf mens zonder enige krampachtigheid.

 

 

Wikipedia: Carasso          www.carasso.nl

 

 

 

 

 

 

 


 

Beeldenpark De Havixhorst

Collectie Museum Beelden aan Zee

 

Nederlandse figuratieve beeldhouwkunst uit de 20e eeuw

 

 

Foto’s: augustus 2010

 

 

 

Startpagina Buitenbeeldinbeeld

 

 

Startpagina De Havixhorst BaZ

 

 

Startpagina De Havixhorst Eigen collectie