The Hepworth Wakefield

 

Yorkshire, Engeland

 

 

 

 

                                                                                                                          

 

Geboortegrond

 

De Engelse beeldhouwster Barbara Hepworth (1903-1975) werd geboren in Wakefield, Yorkshire en groeide er op. Ze bewaarde goede herinneringen aan de streek. Na haar opleiding woonde en werkte ze in Londen maar vanwege de oorlog verhuiste ze in 1939 met haar jonge gezin naar St. Ives in Cornwall. Ze zou er nooit meer weggaan.

 

In haar geboorteplaats Wakefield is in 2011 The Hepworth Wakefield geopend, een museum (art gallery). De familie van Hepworth doneerde vierenveertig gipsen en aluminium-werkmodellen. In het museum wordt verder de kunstcollectie van Wakefield getoond (16e eeuw tot heden), waaronder werk van Henry Moore die ook in de streek geboren is.

 

 

 

 

 

 

Beeldhouwershanden

 

Hepworth maakte in 1943-44 een gipsen afgietsel van haar ‘denkende hand’, in 1967 werd van dit model een editie van bronzen handen gegoten. Hepworth zei over haar handen in 1970:

 

“My left hand is my thinking hand, The right is only a motor hand: this holds the hammer. The left hand, the ‘thinking-hand’, must be relaxed, sensitive. The rhythms of thought pass through the fingers and grip of this hand into the stone. It is also a listening hand. It listens for basic weaknesses or flaws in the stone for the possibility or imminence of fractures.”

 

 

                                                  

 

                                                    Hepworth documenteerde de bronzen gieting met deze foto’s (documentatie Tate)

 

Hepworth’s dochter Sarah herinnerde zich in 2011: “But she was quite a monumental figure, and people will see that now. The one thing about her was her hands – they were so big. I think she was born to be a sculptor.”

 

Kleindochter Sophie Bowness was elf jaar oud toen Hepworth overleed. Zij wist zich te herinneren: “Each time we came to St Ives there'd be a new sculpture, which was a huge excitement. She was very kind and she laughed at our jokes – and I do remember she was a slight figure but had very strong hands."

 

 

 

 

 

 

Ontwikkeling

 

Barbara Hepworth begon haar carrière, midden jaren twintig van de vorige eeuw, met figuratief werk. Een duidelijke verschuiving trad op in het jaar 1932: in de documentatie van haar werk noteerde ze voor dat jaar elf beelden, die afwisselend figuratief en sterk geabstraheerd zijn, maar nog steeds herkenbaar als wezens.

 

Na een bevalling - een drieling – in 1934 was er een nieuwe verschuiving in haar stijl: "When I started carving again in November 1934, my work seemed to have changed direction although the only fresh influence had been the arrival of the children. The work was more formal and all traces of naturalism had disappeared.” Vanaf dat jaar werkte Hepworth vrijwel alleen abstract.

 

Mens en landschap

 

De latere beelden van Hepworth zijn gemaakt voor en uit het landschap. Hepworth zei eens: ‘Ik stel me altijd perfecte settings” voor sculpturen voor en die zijn, natuurlijk, meestal buiten en gerelateerd aan het landschap”. Een uitspraak over haar werk: “It isn’t a landscape – it’s me in the landscape”. Ze trok dat  samen tot “Ik, de beeldhouwer, ben het landschap.” Ze hoopte dat de kijker zich in het beeld zou wanen. “I was making a place where you could go.” Ze had graag dat mensen haar werk aanraakten en bevoelden zodat ze het ook tactiel konden ervaren.

 

 

 

       

 

                                                                                                            Still uit de film ‘Figures in a landscape, 1953

 

 

I, the sculptor, am the landscape.

I am the form and I am the hollow,

the thrust and the contour.

 

                Barbara Hepworth, 1961

 

 

Hepworth: "I have gained very great inspiration from Cornish land- and sea-scape, the horizontal line of the sea and the quality of light and colour which reminds me of the Mediterranean light and colour which so excites one's sense of form; and first and last there is the human figure which in the country becomes a free and moving part of a greater whole. This relationship between figure and landscape is vitally important to me.”

 

“There is no landscape without the human figure”, was ook een van haar uitspraken. Ze verklaarde dat het besef van het belang van de mens in het landschap versterkt werd door wat ze zag in haar jeugd: "the seeming contradiction of the industrial town springing out of the inner beauty of the country". Ze schreef later in haar leven: “Perhaps what one has to say is formed in childhood, and one spends the rest of one’s life trying to say it.”

 

 

 

 

                                                                                                    Hollow form with inner form, 1968

 

Positieve kracht

 

De Telegraph schreef bij de opening van The Hepworth Wakefield: “After the Second World War and at the height of the Cold War, she came to believe that art could become a force for good in the world, by reconnecting a traumatised humanity to the healing forms of nature.”

 

 

 

 

 

 

 


 

The Hepworth Wakefield, Yorkshire Engeland

 

Foto’s: juni 2016

 

 

 

 

 

 

Startpagina Buitenbeeldinbeeld

 

 

Startpagina Hepworth