Loper

 

 

 

 

 

 

 

 

 

L’ homme qui marche II door Alberto Giacometti, 1960

 

 

Afstand

 

Nadat Giacometti in 1935 het surrealisme achter zich gelaten had, zocht hij jarenlang naar een nieuwe beeldtaal. Na 1945 kwam hij naar buiten met zijn graatmagere figuren. Later vertelde hij dat hij weliswaar realistische figuren probeerde te maken, maar dat hij telkens uit kwam bij bij de hoge smalle spookachtige figuren.

 

Als hij in die jaren een figuur of hoofd tekende, leken ze steevast klein en ver weg. Hij tekende ze zoals hij ze waarnam, niet zoals hij wist hoe ze er uitzagen. “Ze leken slechts als ik ze heel klein maakte”, zei hij. Er is een anecdote dat hij kort voor de oorlog op afstand zijn vriendin en model Isabel zag lopen op de Boulevard St Michel en dat hij dat beleefde als een verschijning. Hij raakte geheel in beslag genomen door de voorstelling van een slank figuur op afstand, zich bevindend in een leegte. De oorlogsjaren bracht hij door in Genève en daar maakt hij talloze kleine hoofdjes en figuurtjes, zo klein, dat hij ze later mee kon nemen in luciferdoosjes.

 

 

 

 

                                                                                                                              

 

Obsessief

 

Na de oorlog brak hij met het obsessief klein maken van zijn figuren, ze werden daarna steeds uitgerekter. Zijn anorexia-achtige figuren zijn het resultaat van het steeds meer wegsnijden op zoek naar de essentie. Giacometti vertelde eens: “What I know, more than ever, is that the more I take away, the fatter it becomes. But why, I don't know yet. With the bust I'm doing now, I do nothing but take away, and it's so fat that I feel it must be twice as thick as it is. So, I've got to take away, take away, take away...”  en de figuren “moeten zó licht zijn, dat ik ze met één hand op kan pakken en naast mij in de taxi plaatsen.” De ruimte zit niet in de mens, maar om hem heen, was zijn opvatting. Het volume van de mens beperkte hij zodat alleen de essentiële lijnen overbleven.

 

 

 

 

 

 

Er bestaan zes gietingen van het beeld, in 2010 werd een exemplaar geveild voor 74 miljoen euro. L’ homme qui marche van het Kröller Müller stond vroeger in de beeldentuin, nu staat het binnen opgesteld.

 

 

 


 

Alberto Giacometti (1901-1966)

 

Wikipedia Ned                    Wikipedia Eng

 

 

 

De meest productieve periode van Giacometti was na WO II. Nadat hij in 1935 niet meer welkom was bij de surrealisten waar hij toe behoorde, omdat hij weer naar levend model wilde werken, trok hij zich terug. Hij heeft vervolgens tien jaar in afzondering naar een nieuwe beeldtaal gezocht. Na 1945 kwam hij naar buiten met zijn graatmagere figuren. Het wordt gezien als een antwoord  op het kubisme. Hij liet zien hoe hij iemand waarnam terwijl kubisten een object rationeel in vlakken opdeelden.

 

Giacometti is Zwitser van geboorte. Maar evenals de ‘buitenlanders’ Picasso en Brancusi, speelde zijn artistieke leven zich af in Frankrijk. Op twee oorlogsjaren na, heeft Giacometti vanaf zijn 21ste gewoond en gewerkt in Frankrijk. Daarom wordt ook hij, evenals zijn voornoemde illustere tijdgenoten, op deze site geïndexeerd onder Frankrijk.

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Museum Kröller Müller,  Otterlo, de Hoge Veluwe:   Wikipedia

 

Foto’s:  september 2011 en maart 2016

 

 

Startpagina Buitenbeeldinbeeld

 

 

Startpagina museum Kröller Müller

 

 

Startpagina beeldenpark Kröller Müller