43 Roaring forty

 

 

 

 

 

 

 

 

 

43 Roaring forty door Carl Andre, 1988

 

 

Storm en windstilte

 

De ‘Roaring forties’ slaat niet op de heftige jaren veertig maar op de breedtegraad tussen 40 en 50 graden op het zuidelijk halfrond. Het is een zeemansterm en verwijst naar de altijd heersende stormen in die gebieden, er is geen landmassa om de wind af te remmen.

 

Citaat uit een blog van een zeiler in de Volvo Ocean Race 2014-2015: “We’re past the 40th parallel… technically in the Roaring Forties. It’s not roaring at full strength yet, but this evening a frontal system rolled through an the wind speeds have been in the 25 knots range all night.”

 

Een ander zeilteam in die race: “We all woken as different men, well, three of our crew have. 40-degree virgins they are not! We have broken the 40° barrier this morning, diving south and east into the infamous “Roaring 40’s”. This stretch of water is also technically now the Southern Ocean.”

 

Werken van Andre zijn altijd het tegendeel van stormachtig, zijn tegelconfiguraties zijn spiegelglad. Ook de streep in het Kröller Müller, bestaande uit 43 staaltegels in het geschoren gazon, oogt of er windstilte heerst, in die zin had de titel ‘doldrums’ beter gepast.

 

 

 

 

 

 

Loop over het kunstwerk

 

Met de platen gerangschikt tot een pad doorsnijdt Andre de ruimte. Zijn werk behoort tot de minimal art. De bedoeling van Andre was dat bezoekers over zijn horizontale kunstwerken, platen op de grond, zouden lopen. Maar niet iedere conservator kan dat waarderen. Maar Carl Andre ook niet blijkt uit het volgende interview-fragment uit 2002 van Peter Halley met kunstenares Sylvie Fleury:

 

Loop niet over het kunstwerk

 

PETER (P): our next body of work used women’s shoes, usually scattered on the floor. I want to ask you about the piece that you showed at the museum in Esslingen. You took high heeled shoes with a Mondrian design on them and scattered them on the surface of a copper Carl Andre floor piece. It was perfect.

SYLVIE (S): Unfortunately it was a short-lived piece, because Mr. Andre didn’t like it. He had it removed after two days. If you have a catalog with that image in it you should keep it, because afterwards all the catalogs had my page removed!

 

P: Oh, really? Oh my god.

S: Yeah. That proves you can’t just walk on Carl Andre. [laughs]

 

P: The irony is that his pieces are supposed to be walked on.

S: Afterwards, I did a video called Walking on Carl Andre, where I had girls wearing those same shoes go to Krefeld, where there was a big retrospective of his work. When the girls arrived at the museum and asked permission to walk on all the beautiful Carl Andres that were on exhibit, of course they were refused authorization. But I wanted to do that project so badly I said, “Let’s just find out which collectors near Geneva own his work. Let’s ask them if we can walk on their floor pieces with high heels.” I think that gave more depth to the video, because you see what a Carl Andre looks like in a private home, and that is also an experience.

 

P: To be honest, I never understood his work until I saw it in a collector’s house. You need to see them in a domestic environment to appreciate their delicacy. But tell me, did you ever talk to Carl Andre directly?

S: Never.

 

P: Why did he have the right to refuse to show his piece in Esslingen? Didn’t the museum own it?

S: The reason they had to remove it was because the piece had been installed incorrectly, according to his instructions. It was too close to some columns. That’s also why he had the right to remove the image from the catalog — because of course it was photographed in that space.

 

P: You know, in terms of your intentions, the piece has the perfect ending. “The unyielding male artist protests.”

S: It’s a funny story. Maybe it’s a little sad for Carl Andre, because it shows his lack of humor. The thing is, I didn’t mean to do him wrong, you know? That’s why I was slightly upset — because he thought I was insulting him, which wasn’t the case at all.

 

 

 

 

Andre: “A man climbs a mountain because it is there. A man makes a work of art because it is not there”.

 

 

Priemgetallen

 

Carl Andre heeft een grote voorkeur voor priemgetallen, getallen die alleen door zichzelf (en door 1) deelbaar zijn. In 1974 maakte hij het werk ‘Twenty-Third Steel Cardinal’, 23 is een priemgetal; Palisade uit 1976 bestaat uit dertien staanders, 13 is een priemgetal; ‘97 Steel line for Prof. Laudois’ dateert van 1977, 97 is een priemgetal. Philemon en Baucis uit 1981 zijn ieder opgebouwd uit zeven balken, 7 is een priemgetal; ‘Bloody angle’ uit 1985 heeft negentien staanders, 19 is een priemgetal en het werk ‘43 Roaring forty’ uit 1988 bestaat uit drieënveertig tegels, 43 is een priemgetal.

 

Met de titel van het werk ‘First six primes’, de eerste zes priemgetallen, maakte Andre in 1991 zijn liefde voor priemgetallen kenbaar.

 

 

 


 

Carl Andre (1935)

 

Wikipedia

 

 

Brancusi

 

Uitspraken van Carl Andre in de NRC van 17 november 1978: “Ik ben misschien helemaal gek, maar ik zie mijn werk in de lijn van Berini, Rodin, Brancusi, en dan zet ik mijn naam aan het einde van dat rijtje.”

 

“De sokkels van het beeldhouwwerk van Brancusi zijn inderdaad zeer opvallende gegevens, maar voor mij hebben die sokkels nooit een belangrijke rol gespeeld. [..] Mij interesseerde veel meer de vertikale beweging van Brancusi, zijn gebruik van de zuil. Die ‘Eindeloze zuil’ die Brancusi in Roemenië heeft opgericht, was voor mij de grote uitdaging. Maar toen ik eenmaal een zekere afstand tot Brancusi had genomen, kon ik in principe iedere richting gaan gebruiken.

 

 

 


 

Museum Kröller Müller,  Otterlo, de Hoge Veluwe:   Wikipedia

 

Foto’s:  mei en augustus 2011

 

 

Startpagina Buitenbeeldinbeeld

 

 

Startpagina beeldenpark Kröller Müller