Marino Marini

 

   Museum De Fundatie, 2013-2014

 

 

 

 

                                                                                                                                                

 

Schilder, tekenaar, beeldhouwer

 

Marini werd midden vorige eeuw tot de grootste beeldhouwers van zijn tijd gerekend. De Tijd schreef in 1955: “Marini behoort met de vier andere beeldhouwers, die allen de M. als beginletter hebben: Martini, Manzu, Minguizzi en Mascherini tot de toonaangevende beeldhouwers, niet alleen van Italië maar van geheel de wereld.”

 

Van oktober 2013 tot half maart 2014 toont Museum de Fundatie in Zwolle beelden van Marino Marini (1901-1980) in samenhang met zijn schilderijen en tekeningen. De beeldhouwer had ook een schildersopleiding genoten en begon zijn kunstenaarsbestaan als schilder en graficus, vanaf 1928 richtte hij zich ook op het beeldhouwen. Voor Marini waren schilderen en tekenen het noodzakelijke voorstadium van het scheppen van beelden: “Er bestaat een innige relatie tussen mijn schilder- en beeldhouwwerk. Ik zou nooit aan een sculptuur beginnen zonder eerst een idee van kleur te krijgen. […] Mijn geest is er door bevangen tot ik de kleur op papier ga zetten en me voorstel dat deze kleur een tekening wordt. En dan, ineens, begint de tekening vorm aan te nemen, dé vorm, en deze vorm wordt de ware vorm."

 

 

      

 

                                                                                                                                    De drie gratiën, resp 1945 en 1960

 

 

                                                                          

                                                                                                                                                               De drie gratiën, 1943

 

Schilderende beeldhouwer

 

Marini bekraste en beschilderde zijn beelden geregeld. De Leeuwarder Courant schreef in 1955 naar aanleiding van een tentoonstelling in het Museum Boymans van Beuningen in Rotterdam:

 

“Is de Italiaanse kunstenaar Marino Marini een schilderend beeldhouwer of een beeldhouwende schilder? Men zou beide kunnen zeggen, niet omdat hij beide kunstvormen met evenveel talent beoefent – maar meer, omdat hij, wanneer hij zijn werk voltooit, toch uiteindelijk een bepaalde kleurimpressie niet kan missen. Soms uit zich dat hierin, dat hij het plaatselijk met hamer en beitel of met de bouchardeerhamer bewerkt, waardoor uit het schijnbaar eeuwenoude patina het blanke brons straalt, hetgeen eveneens een kleurcontrast oplevert. Dat nu – dit werken in het patina van het voltooide beeld – is het picturale in deze kunst, die overigens inderdaad zuiver sculpturaal is.”

 

Groot talent als schilder

 

In 1964 was er in het Museum Boymans van Beuningen opnieuw een tentoonstelling over Marini, nu met beelden én schilderijen. De kunstenaar stond toen, en eigenlijk vandaag de dag nog steeds, alleen als beeldhouwer bekend. Er werd op die expositie door de kunstcritici gematigd positief tot ronduit enthousiast gereageerd.

 

Het Vrije Volk schreef: “[..] Heel bijzonder echter, meesterlijk, is Marini in een aantal van zijn voorstudies, terwijl vooral niet uit ’t oog verloren mag worden, dat hij ook in een respectabel aantal van zijn schilderijen toch wel zeer belangwekkend genoemd mag worden. hij is een groot kunstenaar als beeldhouwer en een groot talent als schilder.”

 

Na een analyse schrijft een recensent in De Tijd: “Hiermee heb ik slechts een probleem willen schetsen, meen niet dat ik niet geloof in de mogelijkheden van Marini als schilder. Er zijn waarlijk heel bijzondere doeken op de tentoonstelling. Toch gebied de eerlijkheid te zeggen dat hij het grootst is in zijn voorstudies voor de beelden, [..]”

 

De Telegraaf: “”De schilderkunst en de beeldhouwkunst zijn één en hetzelfde ding”, heeft Michelangelo opgemerkt. en zover hij zijn eigen oeuvre bedoelde had hij zeker gelijk. De tijden zijn echter veranderd. Beeldhouwkunst en schilderkunst lijken meer dan ooit van elkaar vervreemd. Daarom is het verrassend te constateren, dat althans Marino Marini het woord van Michelangelo weer waarmaakt.”

 

 

 

                                  

 

                                                                                                                                                                    Orpheus, 1956

 

 

 

      

                                                                                                                             Ruiter, 1943-44

 

 

Thema’s

 

De tentoonstelling laat vier hoofdthema’s van Marini zien: (circus)artiesten, Pomona’s, ruiterbeelden en portretten. Op deze pagina’s van buitenbeeldinbeeld.nl worden van de eerste drie categoriën de sculpturen uitgelicht. De portretbeelden staan in vitrines en door de reflectie geeft fotograferen over het algemeen geen goed resultaat. Onderstaand enkele van de getoonde koppen.

 

 

 

 

                                                 Portret van de vrouw van Marino Marini: Marina Marini (ofwel Mercedes Pedrazzini). 1940

 

                                                 Marini over zijn echtgenote: “Mijn vrouw is de orde en ik ben de wanorde.”

 

 

 

                                             

 

                                                       Beeldhouwer Jean Arp, 1963

 

 

 

 

                               Twee portretten van echtgenote Marina Marini

 

 

 


 

Museum de Fundatie, Zwolle

 

Marino Marini, schilder, tekenaar, beeldhouwer

 

Foto’s: december 2013

 

 

 

Startpagina Buitenbeeldinbeeld

 

 

Startpagina Marino Marini