Hengst

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Paard door Arthur Sproncken, 1978

 

 

Paardentorso’s

 

De paardentorso’s van Arthur Spronken laten de dynamiek van het lichaam zien. Die dynamiek wordt zo belangrijk bij de latere paardentorso's, dat de benen alleen in aanzet te zien zijn, de aanzet tot de beweging die in de torso plaatsvindt.

 

Vanaf 1962 wordt het paard een steeds terugkerend element in zijn oeuvre. Maar het is niet een weergave van een realistisch paard. Spronken richt zich volkomen op de paardetors. Niets meer dan het lijf, de billen en de nek laat hij de toeschouwer zien. Die vorm wordt volgens kunstrecensent Lambert Tegenbosch zijn thema: "het wentelende, fantastische paardelijf, dat niet rent, springt, draaft of galoppeert, maar dat rolt als de zee."

 

‘De paardentorso's van Spronken rennen niet, maar zweven of staan op een poot. De zwaartekracht lijkt de grote, gespierde dieren niets te doen, ze dansen, rollen, tollen, springen in de ruimte, zijn één brok dynamiek en kracht. Spronkens paarden draven, wentelen en steigeren expressief. Zijn beelden staan bol van de spanning. Hij laat onderdelen weg en concentreert zich op de essentie van het beeld: de paardentorso's in al hun kracht en beleving.’ (citaat TU-Eindhoven).

 

 

 

 

 

 

 


 

Arthur Spronken (1930)

 

Spronken in Wikipedia

 

Spronken's grootvader was paardenhandelaar en zijn vader liefhebberde in de hengstenfokkerij. Spronken maakte de keuringen mee, voelde de schoften van paarden, borstelde hun vacht. In een interview heeft hij eens te kennen gegeven als jongen geschuild te hebben onder een paard. Voor zijn opleiding liep hij een jaar stage in Italië, hij kreeg les van Mario Marini, een specialist als het om paarden in de beeldhouwkunst gaat. Later in zijn carrière begon ook Spronken beelden van paarden te maken.

 

 

 

 

 

 


 

Beeldenpark Belastingdienst, Apeldoorn West

John F. Kennedylaan

 

Foto’s: juli 2012

 

 

Startpagina Buitenbeeldinbeeld

 

 

Startpagina Sprengenpark