Gismo

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gismo door Jean Tinguely, 1960

                            Het beeld doet denken aan een dinosauriër.

 

Beweging

 

Tinguely raakte geïnspireerd door zowel de mobiles van Alexander Calder als door de ideeën van de Dada-beweging die pleitte voor een destructieve, oneerbiedige en bevrijdende benadering van de kunst. Tinguely  baarde begin zestiger jaren opzien met kunstuitingen die gemaakt waren van afvalproducten van de moderne samenleving. En alles bewoog ! De toevoeging van beweging aan zijn kunst leidde er toe dat het publiek (kinetische) kunst leuk begon te vinden.

 

 

 

 

 

 

Junk art

 

Bij Tinguely en zijn geestverwanten die tot het Nouveau Réalisme behoren, waren begrippen als ironie, fantasie en lol nieuwe sleutelwoorden. Hun kunst mocht roestig en gammel zijn, als het maar van originele gevoelens en verbeeldingskracht getuigde. Omdat hij onderdelen uit afvalbakken en vuilcontainers viste, maakte hij vroege ‘trash art’ of ‘junk art’.

 

Tinguely wilde met zijn werk veranderingen en transformatieprocessen visualiseren, vooral van beweging. In de visie van Tinguely was de toeschouwer een onmisbare schakel, hij moest het kunstwerk in beweging zetten. “Ik maak machines die in stilstand om beweging schreeuwen, maar die ook zonder beweging in plastisch opzicht oké zijn.”

 

 

 

 

                                                                                                        op de achtergrond: L’accord bleu door Yves Klein, 1960

 

 

Droommachine

 

Eind jaren vijftig woonde en werkte Tinguely in Parijs waar (NRC 11-11-1983): “hij met een stel kunstenaars een aantal gebouwen in een bouwvallige steeg deelde. ‘Eine herrliche Situation’ zegt hij nu nostalgisch. Hij maakte dag en nacht de buurt onveilig met zijn machines, die zo groot werden dat ze op straat in elkaar gezet moesten worden, en ook steeds meer lawaai gingen maken. [..]

 

Zo is ook Gismo ontstaan, een soort dinosaurus in een ijle constructie van allerlei gevonden wielen die bij een druk op de knop zijn kwetsbare mechanisme vrolijk ratelend en trommelend in beweging zet, terwijl een kleine op hem lijkende machine aan een lange draad mee heen en weer schuift, waarbij het apparaat droevig zijn hoofd schudt. ‘Ik heb haar gebouwd als droommachine, het is een soort spook dat ik daar op straat, in de Impasse Ronsin, in elkaar getoverd heb’, vertelt Tinguely.”

 

 

 


 

Jean Tinguely (Zwitserland, 1925-1991)

 

Wikipedia

 

 

 

 

 

 

 


 

Het Stedelijk Museum, Amsterdam

 

Foto’s: november 2012

 

 

 

Startpagina Buitenbeeldinbeeld

 

 

Startpagina Beelden in het Stedelijk Museum Amsterdam