Op een vroege morgen..

 

 

 

 

 

 

 

 

Early one morning door Anthony Caro, 1962

 

 

Stijl

 

Aan het begin van zijn carričre werkte Caro figuratief. In Milaan, op zijn eerste solo-expositie (1956), toonde hij twintig expressionistische figuren.

 

Caro begon aan zijn eerste staalbeeld in 1960 na terugkomst van een reis naar de VS waar hij vele indrukken had opgedaan. Het bestond uit een parallelogram, een vierkant en een cirkel die hij aan elkaar laste. Hij noemde het ‘Vierentwintig uur’. Daarna was de geest uit de fles en het hek van de dam. Een groot aantal beelden volgde in de loop der jaren. Zijn werk wordt gerekend tot het abstract expressionisme.

 

 

 

 

                                                                                           Achtergrond: A bigger splah door David Hockney, 1967

 

Visuele ervaring

 

Het was niet uit overtuiging dat hij met staal ging werken. In een interview vertelde hij dat hij besloot te gaan werken met iets dat helemaal nieuw voor hem was. Hij dacht aan aluminium, aan hout, en koos uiteindelijk staal. Hij verzamelde stukken metaal bij de dokken maar wist niet hoe ze aan elkaar te verbinden, hij wist niets van het materiaal, zelfs niet hoe er een gat in te maken. Caro leerde het beetje bij beetje. Hij schilderde zijn beelden omdat hij niet wilde dat het op brons leek. Hij wil graag dat een beschouwer naar het beeld kijkt en niet het beeld bevoelt, de textuur doet er niet toe. Hij wil graag dat het een visuele ervaring is, geen gevoelservaring.

 

 

 

 

                                                             Achtergrond: Hesitate door Bridget Riley, 1964

 

Rood

 

Het was Caro’s echtgenote, de schilderes Sheila Girling, die suggereerde dat ‘Early One Morning’ beter rood geschilderd kon worden in plaats van het groen dat Caro gekozen had. Hij was het er mee eens en het werd mede door de opvallende kleur een van zijn beroemdste vroege werken.

 

 

 


 

Anthony Caro (Engeland, 1924-2013)

 

Wikipedia          www.anthonycaro.org

 

 

Caro heeft een grote invloed gehad op het ontstaan en de ontwikkeling van de moderne, abstracte beeldhouwkunst. Zijn werk wordt vanaf 1960 gekenmerkt door het hergebruik van metaal (voornamelijk ijzer en staal) veelal afkomstig van de schroothoop. In de jaren negentig wordt zijn werk weer figuratiever en volumineuzer door het gebruik van klei.

 

Caro opende in juni 2013 nog een tentoonstelling met eigen werk. Bij die gelegenheid zei hij tegen de krant The Independent dat hij wilde doorwerken tot zijn honderdste. "Ik vind het leuk om te doen. Bejaard zijn is schokkend, maar ik geniet nog steeds van het maken van de werken." Drie maanden later overleed hij aan een hartaanval.

 

 

 

 

                                          Achtergrond: 28. 5. 66  door John Hoyland, 1966

 

 

Een interviewer vroeg Caro eens: Many of the titles come from song titles of the period, don’t they?

 

Caro: “Quite correct. The first abstract sculptures I simply numbered, but the numbers became too many and too hard to remember. Noland had a book of racehorse names. I use the titles of songs. The names of drinks. Pompadour was called by the name of the paint I used, Pompadour Pink. I regard the names as I do the color—a lead into the way you look at a sculpture. I try to get them right but they are never quite right.”

 

 

 


 

Tate Gallery, Londen:  Tate Britain

 

 

Foto’s: november 2013

 

 

 

Startpagina Buitenbeeldinbeeld

 

 

Startpagina DeTate, Londen