Stapeling

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zonder titel door Donald Judd, 1980

 

                               Achtergrond: Study for homage to the square door Josef Albers, 1964

 

 

Judd maakte een serie zogenaamde stapelingen die meestal bestaan uit tien gelijke elementen die boven elkaar aan de muur bevestigd zijn in een strikt geometrische rangschikking. De ruimte tussen de elementen is gelijk aan de grootte van de elementen waardoor alterenende volumes van massa en leegte ontstaan.

 

 

 

 

 

 

Werkelijkheid

 

Judd beperkte zich in zijn werk tot vierkanten en rechthoeken. Volume, vorm en kleur zijn even belangrijk. “Ik haat fragmentatie en vervorming” zei Judd ooit. Over de betekenis van zijn objecten liet hij zich nauwelijks uit, de kijker moest het zonder zijn duiding ervaren.

 

Een uitspraak van Judd: “Mijn beelden zijn de werkelijkheid zelf, het zijn kunstwerken die hun eigen werkelijkheid zijn en niet een imitatie ervan. Een kunstenaar dient niet een verschijning van de dingen te maken, maar een ding op zichzelf. Daarom is een kunstwerk van mij iets totaal nieuws, een totale uitvinding. Een context of een verhaal heb ik er niet bij.”

 

De werken die Judd vanaf de jaren zestig maakte, waren gebaseerd op de uitgangspunten van de Minimal Art. Deze stroming benadrukte de fysieke en ruimtelijke eigenschappen van objecten, en hun relatie tot de architectuur.

 

 

                                                                    

 

Kleur

 

Voor Judd was kleur materiaal, zoals hout of metaal. Het had voor hem niets te maken met bijvoorbeeld sfeer of emotie. Hij vermeed daarom zowel harmonieuze als onharmonieuze kleurcombinaties. Kleuren moesten aanwezig zijn, maar niet speciaal gecomponeerd.

 

 

 

 

                                                      

 

 

Geen bijbetekenis

 

Donald Judd  hield niet van associaties en bijbetekenissen, hij was ervan overtuigd dat het illusionisme in de kunst had afgedaan. Hij probeerde zoveel mogelijk associaties met kunst, literatuur of de alledaagse werkelijkheid buiten zijn werk te houden. Een beeld moest voor zichzelf spreken, simpelweg zijn, een object dat ruimte vulde. Een kunstwerk verhield zich volgens hem uitsluitend tot zichzelf en moest daarom ontdaan worden van alle overbodige en oneigenlijke, 'niet-specifieke' eigenschappen.

 

Judd muntte de term ‘specific object’. Het verwijst naar een werk dat schilderij noch sculptuur is; het staat er tussenin.

 

 

 


 

Donald Judd (VS, 1928-1994)

 

De beeldhouwer en ontwerper was opgeleid als filosoof en kunsthistoricus en enkele jaren werkzaam als kunstcriticus.

 

Wikipedia

 

 

 

 

 

 

 


 

Tate Gallery, Londen: Tate Modern

 

 

Foto’s: november 2013

 

 

 

Startpagina Buitenbeeldinbeeld

 

 

Startpagina DeTate, Londen